ROZWAŻAĆ SERCEM. SPEŁNIAĆ CZYNEM.

DLA RODZICÓW

 Przed wakacjami – co warto wiedzieć? Bezpieczny wakacyjny wypoczynek dzieci i młodzieży


Numery alarmowe

112Numer alarmowy (pogotowie, policja, straż pożarna)

800 12 12 12Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka

801 199 990Ogólnopolski Antynarkotykowy Telefon Zaufania

601 100 300Numery ratunkowe w górach

601 100 100Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe

Rodzicu, o tym musisz pamiętać!

Organizator wypoczynku (kolonii, obozu) musi zgłosić wyjazd do właściwego
(ze względu na siedzibę organizatora) kuratorium oświaty.

Z uwagi na bezpieczeństwo dzieci w zgłoszeniu ma obowiązek podać m.in. dane dotyczące miejsca wypoczynku i rodzaju zakwaterowania, liczby uczestników, zatrudnionej kadry oraz programu pracy z dziećmi. Musi również zapewnić dostęp do opieki medycznej.

Dzięki temu wizytatorzy mogą kontrolować miejsca wypoczynku dzieci i młodzieży. Podobne kontrole może przeprowadzić straż pożarna i sanepid (zarówno przed rozpoczęciem wypoczynku, jak również w czasie jego trwania).

Rodzic, aby czuć się spokojnym o bezpieczeństwo swojego dziecka, przed wykupieniem turnusu, może sprawdzić organizatora (czy zgłosił do kuratora oświaty wypoczynek) w specjalnie utworzonej wyszukiwarce bazie wypoczynku, dostępnej na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji Narodowej www.wypoczynek.men.gov.pl

Znajdują się w niej wszystkie legalnie organizowane w kraju i za granicą obozy, kolonie, półkolonie i inne formy zorganizowanego wypoczynku.

Rodzic z bazy wypoczynku dowie się wszystkiego o organizatorze, pozna m.in. jego adres, numer telefonu, e-mail, termin oraz adres lokalizacji wypoczynku. Dzięki bazie informacje o zgłoszonych wypoczynkach przesyłane są do właściwych miejscowo służb sprawujących nadzór nad wypoczynkiem (straż pożarna, sanepid).

Każdy organizator posiada możliwość wydruku ze swojego konta w bazie wypoczynku potwierdzenia zgłoszenia danego wypoczynku, które powinien przekazać rodzicom uczestnika.

W przypadku braku danego wypoczynku w bazie wypoczynku informację, czy organizator podejmował próby zgłoszenia wypoczynku oraz o powodach ewentualnej odmowy kuratora oświaty o wpisie danego wypoczynku do publicznej bazy wypoczynku, informacji może udzielić kuratorium oświaty, w którym organizator miał obowiązek dokonania zgłoszenia wypoczynku.

Bezpieczna opieka

Każdy organizator jest zobowiązany m.in. do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku oraz zatrudnienia wykwalifikowanej kadry sprawującej właściwą opiekę wychowawczą.

Kierownikiem wypoczynku może być osoba, która spełnia łącznie poniższe warunki:

  • posiada zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego,
  • jest pełnoletnia,
  • ma co najmniej średnie wykształcenie (nie dotyczy czynnych instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, pełniących funkcję kierownika w formach wypoczynku prowadzonych przez organizacje harcerskie),
  • ma zaświadczenie o ukończeniu kursu na kierownika wypoczynku (nie dotyczy osób zajmujących stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oraz instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej podharcmistrza),
  • posiada co najmniej trzyletnie doświadczenie w wykonywaniu zadań dydaktyczno-wychowawczych lub opiekuńczo-wychowawczych uzyskane w okresie ostatnich 15 lat (nie dotyczy nauczycieli, instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej podharcmistrza).

Wychowawcą wypoczynku może zostać osoba, która spełnia łącznie poniższe warunki:

  • posiada zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego,
  • jest pełnoletnia,
  • ma co najmniej średnie wykształcenie (nie dotyczy instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, pełniących funkcję wychowawcy w formach wypoczynku prowadzonych przez organizacje harcerskie),
  • ukończyła kurs na wychowawcę wypoczynku (nie dotyczy nauczycieli, osób pracujących z dziećmi w placówkach wsparcia dziennego lub placówkach opiekuńczo-wychowawczych, instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, trenerów i instruktorów sportu, którzy uzyskali tytuł przed 2013 r. oraz do 31 sierpnia 2017 r. przodowników turystyki kwalifikowanej i instruktorów Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego).

Rodzicu,

Wymagaj od organizatora, z którym wyjeżdża Twoje dziecko, aby przed wyjazdem podpisał umowę, przekazał wszystkie istotne informacje o wypoczynku i ewentualnych dodatkowych wymaganiach, w tym wydruk potwierdzenia zgłoszenia danego wypoczynku.

Nie zapomnij dokładnie wypełnić i przekazać organizatorowi wypoczynku Kartę kwalifikacyjną uczestnika wypoczynku Twojego dziecka.

Aby pomóc rodzicom, ale także dzieciom i młodzieży, w odpowiednim przygotowaniu się do wakacyjnych wyjazdów polecamy „Poradnik bezpiecznego wypoczynku”.

Spakuj dziecku odpowiedni bagaż

Przed samym wyjazdem bardzo ważne jest odpowiednie skompletowanie bagażu, tak by był on również dostosowany do możliwości dziecka. Zdarza się bowiem, że w pobliżu nie ma osoby, która pomoże nieść bagaż. Dobrze byłoby, gdyby był to jeden większy plecak, walizka lub torba, a dodatkowo niewielki plecak podręczny. Jeśli jest to wyjazd o charakterze sportowym, wymagany sprzęt (np. rower, rolki, narty) należy dobrać do warunków fizycznych i umiejętności dziecka. Zachęcamy wszystkich do pobrania listy rzeczy, jakie powinny się znaleźć w bagażu dziecka.

Niepokojące sygnały o przebiegu wypoczynku?

Jeśli do rodziców docierają niepokojące sygnały o okolicznościach, czy warunkach lub sytuacjach, np. na kolonii, należy zgłosić je przede wszystkim do kuratorium oświaty właściwego ze względu na miejsce lokalizacji wypoczynku. W zależności od problemu, jakiego dotyczą nieprawidłowości, rodzice mogą także powiadomić właściwą (zgodnie z miejscem wypoczynku) powiatową stację sanitarno-epidemiologiczną, Państwową Straż Pożarną lub inne służby interwencyjne.

Masz pytania?

Zapraszamy również do odwiedzenia zakładki Pytania i odpowiedzi, w której umieszczono odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące organizacji i zgłaszania wypoczynku. Więcej informacji na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji Narodowej w zakładce Wypoczynek oraz na stronach internetowych Kuratoriów Oświaty.

Polecamy także strony inne internetowe dedykowane wypoczynkowi.

W serwisie bezpiecznyautobus.gov.pl wpisując numer rejestracyjny pojazdu otrzymają Państwo bezpłatną informację, czy autokar, który zawiezie dziecko na wakacje ma aktualne badania techniczne i polisę ubezpieczeniową.

Warto odwiedzić stronę Ministerstwa Spraw Zagranicznych „Polak za granicą” http://polakzagranica.msz.gov.pl/.

Bezpłatna aplikację iPolak – niezbędnik w podróży, gdzie są m.in. aktualne ostrzeżenia dla podróżujących publikowane przez MSZ. Aplikacja jest dostępna za darmo na stronie https://www.msz.gov.pl/pl/ipolak.

Rejestracja wyjazdu za granicę przez bezpłatny serwis „Odyseusz”, https://odyseusz.msz.gov.pl/. Dzięki rejestracji służby konsularne będą wiedziały o pobycie osoby na terenie danego państwa i w razie konieczności będzie możliwy szybki kontakt, czy skuteczna pomoc.

Zaleca się organizatorom wypoczynku letniego, kierownikom wycieczek, wychowawcom i opiekunom dzieci i młodzieży, aby mieli ze sobą adresy polskich placówek dyplomatycznych i konsularnych wraz z telefonami kontaktowymi (dyżurnymi).

Poradnik Bezpiecznego Wypoczynku

 

Źródło informacji:https://men.gov.pl/pl/wypoczynek

 

 

 

Grać czy nie grać ?

 

Gry komputerowe to bardzo popularna forma rozrywki dla dzieci i młodzieży. 60% dzieci w wieku 4-14 lat używa komputera do grania (opracowanie: „Gry w życiu uczniów, Instytut Badań Edukacyjnych”, 2014.), a 94% nastolatków w wieku 12-17 lat gra w gry wideo (opracowanie: The report of the APA Task Force on Violent Media, American Psychological Association, 2015).

 

Gry komputerowe mogą wspierać rozwój poznawczy, emocjonalny i społeczny dzieci. Wpływają pozytywnie na: spostrzegawczość, reakcje na bodźce, zdolności przestrzenne, procesy myślowe oraz koncentrację uwagi. Poprawiają refleks i koordynację wzrokowo-ruchową oraz ćwiczą umiejętność współdziałania w grupie.

 

Jednak nadmierne granie może powodować problemy z koncentracją uwagi przez dłuższy czas, zaniedbywania nauki, aktywności fizycznej, kontaktów z rodziną i kolegami. Może ono prowadzić również do rezygnacji z innych zainteresowań, a nawet zaniedbywania czynności takich, jak jedzenie czy sen. W skrajnych przypadkach doprowadzić nawet do uzależnienia. Gry zawierające agresję i brutalną przemoc powodują wzrost poziomu agresji u dzieci, uczą wrogich zachowań wobec innych ludzi oraz tego, że jedynym sposobem na rozwiązywanie problemów jest używanie siły. A w przypadku opisanym poniżej, mogą prowadzić do samookaleczenia, a nawet śmierci.

 

Wskazówki dla rodziców

 

Poniżej zamieszczam również kilka wskazówek dla rodziców, dotyczących zachowania bezpieczeństwa w korzystaniu z gier komputerowych:

 

  • Określ zasady dotyczące czasu, jaki twoje dziecko może przeznaczać na gry komputerowe.
  • Zadbaj o to, aby dziecko nie grało codziennie, ale też nie rób tradycji z tej formy spędzania czasu. Jeśli ustalisz, że w waszym domu gra się w określone dni, np. w piątki i niedziele, dziecko przez cały tydzień będzie żyło oczekiwaniem na włączenie komputera.
  • Zainteresuj się, w co gra twoje dziecko i czy gra jest dla niego odpowiednia. Porozmawiaj z dzieckiem o grach, z których korzysta, sprawdź, czego może się z nich nauczyć.
  • Zanim kupisz swojemu dziecku grę, upewnij się, że jest odpowiednia do jego wieku. Może ci w tym pomóc system oceny gier PEGI.
  • Zwróć uwagę, czy w zachowaniu twojego dziecka nie pojawiają się sygnały uzależnienia od komputera.
  • Upewnij się, że twoje dziecko z powodu grania nie zaniedbuje obowiązków domowych i szkolnych.
  • Sprawdź, czy gra jest pozbawiona mikropłatności.
  • Pamiętaj, że istnieją mini gry, które nie wymagają instalacji, a zawierają treści nieodpowiednie dla dzieci.
  • Zwróć uwagę na to, czy w grze można kontaktować się z innymi graczami.
  • Jeśli tak – sprawdź, czy znajomości, jakie zawiera twoje dziecko, są bezpieczne. Kontakt z innymi użytkownikami może być potencjalnym źródłem niebezpiecznych sytuacji i podejmowania ryzykownych zachowań.

 

Źródło informacji: broszura „Zagrożenia w Internecie. Zapobieganie-reagowanie. Gry komputerowe”, dostępna pod adresem: https://www.ore.edu.pl/materialy-do-pobrania/category/55-profilaktyka-agresji-i-przemocy

 

Gdzie można uzyskać pomoc

 

W celu uzyskania porad i wskazówek rodzice mogą dzwonić pod nr telefonu 800 100 100, oferujący bezpłatną i anonimową pomoc dla dorosłych (rodziców, nauczycieli, pedagogów). Dzieci i młodzież, którzy potrzebują pomocy, chcą z kimś porozmawiać o swoich problemach mogą dzwonić pod numerem telefonu 800 121212 (Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży Rzecznika Praw Dziecka).

 

Więcej o bezpieczeństwie dzieci i młodzieży w Internecie na stronach:

 

 www.dyżurnet.pl,

 

 www.ore.edu.pl,

 

 www.akademia.nask.pl,

 

www.kursor.edukator.pl,

 

www.saferinternet.pl,

 

www.plikifolder.pl

 

http://bezpiecznyinternet.edu.pl/

 

https://fundacja.orange.pl/strefa-wiedzy/materialy-edukacyjne-dla-rodzicow/

 

 

Można również podnieść poziom swojej wiedzy uczestnicząc w bezpłatnych szkoleniach online dostępnych pod adresem:

 

http://ambasadorzy.kulturaonline.pl/

 

Źródło informacji: https://men.gov.pl/



Inteligencja emocjonalna

 

Szkoła to miejsce, które ma uczyć i wychowywać. Z pewnością tak, ale bez udziału rodziców, nie osiągniemy pełnego sukcesu. Dlatego chciałabym Państwu przedstawić informacje o inteligencji emocjonalnej. Dlaczego. Otóż badania pokutują, ze dzieci korzystające z umiejętności wynikających z inteligencji emocjonalnej lepiej radzą sobie z trudnościami szkolnymi, a także mają wyższa samoocenę. Natomiast w dorosłym życiu prywatnym i zawodowym inteligencja emocjonalna pomaga odnieść życiowy sukces i zwiększa poczucie satysfakcji.

Poza tym dziecko szybciej przyswaja wiedzę i wzory wyniesione z domu niż ze szkoły. Dom i rodzina to pierwsze środowisko dziecka i to ono wywiera największy wpływ na młody umysł. Co rodzic może zrobić by od najmłodszych lat rozwijać inteligencje emocjonalną u swojego dziecka?. Literatura poleca 8 filarów rozwoju inteligencji emocjonalnej.

  1. Rozmawiaj z dzieckiem o różnych przeżyciach ( nie tylko o tym co było w szkole. Warto poruszać kwestie samopoczucia, pytać o emocje, o ich źródło i jak można sobie z nimi poradzić. Takie działania pomogą dziecku w uświadomieniu sobie własnych stanów emocjonalnych).
  2. Nie każ wypierać emocji ( słowa „nie płacz, „chłopcy nie płaczą” , „a ileż Ty masz lat , żebyś płakała” to zakaz wrażania przeżywanych emocji. Taki nacisk może prowadzić do obniżonej samooceny, wypierania części siebie, a także konsekwencji w dorosłym życiu, np. nieadekwatnej komunikacji z innymi, wahań nastroju typu „jestem wściekła, łzy mi się cisną do oczu, ale nie mogę płakać”, w efekcie frustracja nasila się jeszcze bardziej. Może również prowadzić do nerwic, migren, problemów żołądkowych).
  3. Pokaż jak radzić sobie z porażkami i trudnymi emocjami ( w trudnej dla dziecka sytuacji porozmawiajcie o całym wydarzeniu, a następnie spróbujcie Państwo razem znaleźć najlepsze rozwiązanie. Oprócz rozmowy warto dziecku pokazywać, jak może się zachować. Ważnym jest by zadbać i kontrolować swoje emocje).
  4. Tłumacz zamiast oceniać ( postarajcie się Państwo unikać przymiotników „ jesteś leniwy”, „niegrzeczny”, niesłuchany” – to powoduje pogorszenie samopoczucia i buduje przekonanie dziecka , że takie jest. Zamiast tego opisujcie sytuację i konkretne zachowania, tłumaczcie , co zrobiło niewłaściwie i jak może to skorygować, naprawić. Taka rozmowa wskazuje na błędy , ale ma na celu edukację, a nie upokorzenie czy zasmucenie.
  5. Nie daj sobą manipulować ( zauważcie Państwo, sytuacje, w których dziecko próbuje manipulować uczuciami, np. płaczem chce wymusić kupienie słodyczy, a uśmiechem, miłym słowem zakup nowego telefonu. Zamiast się poddawać manipulacjom, konsekwentnie zwracajcie uwagę na takie zachowania i komunikujcie, że tego nie pochwalacie i że należy rozmawiać w inny sposób).
  6. Ucz słuchania ( od najmłodszych lat pokazujcie Państwo dziecku, że rozmowa wymaga skupienia, kontaktu wzrokowego i zainteresowania. Nauczycie tego swoje dziecko, jeżeli samemu będziecie je tak słuchać – bez włączonego telewizora w tle, automatycznego potakiwania czy zbywania, bo np. „teraz nie mam czasu”. Na rozmowę z dzieckiem warto wygospodarować choćby kilka minut i ten czas poświęcić tylko jemu).
  7. Pokazuj świat z różnych perspektyw ( inteligencja emocjonalna to też wczuwanie się w sytuacje innych osób. Można pytać dziecko o to, co czuła inna osoba , np. podczas wspólnej kłótni. Dlaczego to zrobiła, powiedziała? Jak Ty zareagowałbyś na jej miejscu?)
  8. Chwal swoje dziecko ( niestety, na co dzień słyszymy mało pochwał, a o wiele więcej nakazów czy uwag: „Nie rób tego”, „dokończ to”, „nie krzycz” , „popraw to”, „nie zgasiłeś światła”. Brak chwalenia od najmłodszych lat owocuje często nieumiejętnością przekazywania pochwał innym ludziom w życiu dorosłym. Dlatego postarajcie się Państwo zauważać drobne osiągniecia dziecka i zachowania warte powtarzania, np. „widzę, że odniosłeś talerz do zmywarki, super bardzo mi pomogłeś”, „ cieszę się, że zgasiłeś światło, pamiętałeś, że oszczędzamy energię, światło”. To buduje poczucie własnej wartości: dziecko czuje, że zrobiło coś dobrego i czuje się przez to bardziej potrzebne, ważne.

By zaistniała zmiana wśród naszych dzieci najpierw musimy rozpocząć od siebie. Zachęcam Państwa do stosowania tych propozycji.

 

Źródło informacji „Glos Pedagogiczny” styczeń 2017

http://emocje-i-mowa-ciala.blogspot.com/2015/03/eq-inteligencja-emocjonalna.html

 

Jedlińsk, 9 marca 2017 r. Politowska Jolanta pedagog szkolny

 

 

 

 


 

STOWARZYSZENIA NA RZECZ PRZECIWDZIAŁANIA PRZEMOCY W RODZINIE

 

Misją Stowarzyszenia „Niebieska Linia” jest zmiana dotychczasowych relacji interpersonalnych opartych na dyskryminacji i przemocy, tak aby wypracowywanie i upowszechnianie sprawdzonych w praktyce skutecznych metod przeciwdziałania przemocy w rodzinie spowodowały polepszenie jakości życia ludzi.

 

Głównym celem działalności stowarzyszenia jest udzielanie profesjonalnej pomocy osobom uwikłanym w przemoc w rodzinie - osobom doznającym przemocy, stosującym przemoc, świadkom przemocy, zarówno dorosłym, jak i dzieciom.

 

link do stowarzyszenia http://www.niebieskalinia.org/ ,




FONOHOLIZM – NADMIERNE I SZKODLIWE UŻYWANIE TELEFONU KOMÓRKOWEGO

Nałogowe i niekontrolowane używanie nowoczesnych narzędzi komunikacji jest przejawem braku równowagi w sferze psychicznej użytkownika. Propagowanie idei well-being (dobrego życia, życia w dobrostanie, w równowadze) to jedno z zadań Fundacji Dbam O Swój Za@ęg. Korzystanie z Internetu, smartfonów, tabletów i innych urządzeń i rozwiązań mobilnych pozostaje pod naszą kontrolą – nigdy na odwrót.

Obecnie poszczególni producenci oferują różnego rodzaju aplikacje, gry, które w dużym stopniu używane są w czasie wolnym. Swoimi działaniami zwracamy uwagę na możliwość wykorzystywania cyfrowych rozwiązań w celu nawiązywania realnych znajomości, przyjaźni, związków. Kierując się zasadą złotego środka nie zapominajmy o tradycyjnych, bardziej aktywnych formach spędzania własnego czasu.

Technologie mobilne przyczyniają się w istotnym stopniu do zmian zachodzących zarówno w sferze biznesu, jak i przemian społecznych. Bezprzewodowe rozwiązania stosowane w życiu codziennym ludzi mają ogromny potencjał. Urządzenia mobilne włączone do internetowej sieci bardzo często stają się narzędziami służącymi do pogłębiania własnej wiedzy, pasji, zainteresowań

Zbadań przeprowadzonych na próbie 22.086 osób w wieku 12-18 lat wynika że:

52,5% ponad połowa rodziców nie rozmawiała ze swoimi dziećmi o zasadach korzystania z telefonu komórkowego w domu.

60,6% młodych ludzi twierdzi, że w ich domach Nie Ma żadnych zasad związanych z korzystaniem telefonu komórkowego.

50,4 % rodziców komunikuje się z własnymi dziećmi za pomocą urządzeń mobilnych przebywając w tym samym czasie w domu

Co drugi uczeń posiada na telefonie komórkowym MAERIAŁY, KTÓRYCH WSTYDZI SIĘ POKAZAĆ INNYM.

11,6 % uczniów wysyła innym osobom: filmy, bądź zdjęcia charakterze intymnym


10 SYMPTOMÓW NADUŻYWANIA TELEFONU*

1. Nie rozstaję się z telefonem, biorę go ze sobą zawsze i wszędzie np. do toalety, na dwór, z psem na spacer, na bieganie, na spotkanie z przyjaciółmi.

2. Cały czas czekam, aż ktoś do mnie napisze, zadzwoni, skomentuje wpis. Bardzo szybko odpisuję na wiadomości i komentuję wpisy innych osób.

3. Staram się mieć telefon zawsze w zasięgu ręki.

4. Bardzo często używam telefonu w ciągu dnia, robię selfie, jestem bardzo aktywny/a na różnych portalach społecznościowych.

5. Uchodzę w towarzystwie za osobę, która zawsze ma telefon ze sobą.

6. Kładę się z telefonem do łóżka. Korzystam z telefonu zanim pójdę spać i zaraz jak się obudzę. Sprawdzam wiadomości, email, informacje, przeglądam portale społecznościowe. Czasem budzę się w nocy i używam telefonu.

7. Nie wyobrażam sobie życia bez telefonu. Zawsze wracam do domu, gdy zapomnę go wziąć.

8. Czasem mam już dosyć telefonu, czasem bym go wyrzucił/a, zostawił/a w domu. Czasem robię sobie własny detoks i świadomie, specjalnie nie używam telefonu.

9. Odczuwam niepokój i rozdrażnienie, kiedy nie mogę korzystać z telefonu komórkowego np. mam rozładowaną baterię, nie mam zasięgu, ktoś nie pozwala mi z niego korzystać.

10. Nałogowo sięgam po telefon, ciągle go odblokowuję, sprawdzam, często nie wiem, czemu to robię.

* Jeśli na przynajmniej 5 pytań udzieliłeś odpowiedzi twierdzącej zastanów się, czy nie jesteś osobą uzależnioną od telefonu komórkowego


RODZICU!

ZADBAJ O ODPOWIEDNIE RELACJE Z WŁASNYM DZIECKIEM, POŚWIĘC MU SWÓJ CZAS.

MASZ WPŁYW NA JAKOŚĆ RELACJI PANUJĄYCH W TWOIM DOMU.

MOŻESZ ZASTOSOWAĆ BARDZO PROSTE ZASADY:

1. Przytulaj swoje dzieci, mów im, że je kochasz i że są dla Ciebie bardzo ważne.

2. Wspólnie z dzieckiem spędzaj czas wolny – najlepiej w sposób aktywny i zróżnicowany.

3. Staraj się wspólnie z dzieckiem ustalić jasne i proste zasady korzystania z urządzeń mobilnych w domu i poza nim. Niech te zasady dotyczą również Ciebie. Rozmawiaj również z dzieckiem na temat szkodliwości nadmiernego korzystania z urządzeń mobilnych.

4. Miej kontrolę nad tym, do jakich celów Twoje dziecko wykorzystuje urządzenia mobilne.

5. Nie pozwól, aby twoje dziecko kładło się spać z telefonem bądź tabletem w ręku. Przed zaśnięciem wspólnie poczytajcie bajki/książkę, a telefon zostawcie w innym pokoju.

6. Razem spożywajcie posiłki bez korzystania z urządzeń elektronicznych.

7. Nie dawaj dziecku zbyt często urządzeń mobilnych. Według francuskich specjalistów dzieci i osoby dużo korzystające ze smartfonów powinny ograniczyć ich używanie do 40 minut dziennie!

8. Ograniczając dostęp do telefonu komórkowego/tabletu zaoferuj dziecku coś w zamian. Używaj telefon/tablet razem z dzieckiem w celach edukacyjnych.

9. Wyznacz konkretne i sztywne godzin w których Twoje dziecko może korzystać z komputera/telefonu/ tabletu. Bądź rodzicem konsekwentnym.

10. Zadbaj o to, aby regularnie wspólnie z dzieckiem robić sobie rodzinny detoks. Dzień bycia offline, bez używania urządzeń mobilnych – TO DZIAŁA

 

JESTEMOFFLINE ZASADY BYCIA OFFLINE

1. Nie biorę telefonu do łóżka, zostawiam go na noc na biurku i korzystam z tradycyjnego budzika.

2. Gdy idę z psem na spacer, do sklepu, do toalety, zostawiam telefon w pokoju.

3. Pakuję do torby książkę, podróżując środkami komunikacji sięgam po nią. Głośna rozmowa przez telefon może przeszkadzać innym.

4. Wspólnie z innymi ustalam zasady korzystania z telefonu komórkowego. Mam na te zasady wpływ, jestem konsekwentny/a w ich przestrzeganiu. Zakładam sobie określoną liczbę minut oraz pory dnia, w których korzystam z telefonu.

5. Dbam o to, abym nie miał/a telefonu komórkowego zawsze przed oczami. Zamiast trzymać telefon cały czas w dłoni mogę bawić się pudełkiem po zapałkach.

6. Skupiam się na swoich obowiązkach. Długotrwałe korzystanie z telefonu w pracy/szkole prowadzi do nadmiernego rozproszenia, braku skupienia i obniżonej koncentracji uwagi.

7. Kreatywnie spędzam czas wolny, planuję go sobie i najbliższym z wyprzedzeniem. Jeśli mam taką możliwość organizuję z bliskimi turniej gier planszowych.

8. Nawiązuję z ludźmi bezpośrednie relacje. Na spotkaniu z przyjaciółmi spędzam czas tylko z nimi, a nie z telefonem w ręku. Umawiam się z innymi na wspólnie niekorzystanie z telefonu komórkowego.

9. Nie komunikuję się z innymi domownikami za pomocą telefonu komórkowego, portali społecznościowych przebywając z nim jednocześnie pod jednym dachem. Nie używam telefonu podczas posiłków i wspólnych spacerów.

10. Robię sobie własny detoks - celowo nie zabieram telefonu ze sobą kiedy idę do kina czy teatru. Wyłączam i zostawiam go w domu informując innych, że #jestemoffline.

11. Poświęcam czas własnym pasjom i zainteresowaniom. Kiedy biegam czy jeżdżę na rowerze nie biorę ze sobą telefonu ze sobą. Odłączam się od aplikacji i słucham własnego organizmu.

12. Wyłączam wszystkie powiadomienia push. Nie korzystam nałogowo z portali społecznościowych, wyłączam internet w komórce, dbam o swoją strefę prywatności.

13. Będąc rodzicem opóźniam czas, kiedy dziecko posiada profil na portalu społecznościowym, reguluję dostęp do Internetu, na start kupuję telefon komórkowy nie będący smartfonem

Źródło informacji:

 

 

http://dbamomojzasieg.com/publikacje-raporty/

 

Warto przeczytać!

 

http://bezpiecznymiesiac.pl/download/7/44/Uwazajgdzieklikasz.pdf



Drogi Rodzicu!

Według WHO symptomy depresji przejawia: 0,3% dzieci w wieku przedszkolnym, 2% dzieci w szkole podstawowej 4-8% dorastających w grupie wiekowej 13-18 lat. Oszacowano, iż prawie 24% dzieci i młodzieży doświadczy przynajmniej jednego znaczącego epizodu depresyjnego zanim osiągnie 18 rok życia [NHMRC 1997]. Depresja w okresie dojrzewania zdarza się stosunkowo często. Polskie badania epidemiologiczne wskazują na ich znaczne rozpowszechnienie w populacji nastolatków: 27 - 54% (Bomba J., Orwid M., 2004, 2008), 3,5% uczniów potwierdziło próbę samobójczą w ciągu roku, 7% w ciągu życia zamierzone samouszkodzenie 23% (w tym 15% celowych okaleczeń ciała).

W związku z tym chcę Państwu przekazać informacje o działalności Mazowieckiego Centrum Neuropsychiatrii w Zagórzu.

Centrum to prowadzi działalność medyczną na rzecz dzieci i młodzieży w ramach umów z Narodowym Funduszem Zdrowia. Jest ona prowadzona na wielu obszarach, zaczynając od terapii, leczenia psychiatrycznego dzieci i młodzieży poprzez rehabilitację dzieci i młodzieży z mózgowym porażeniem dziecięcym oraz ze schorzeniami narządu ruchu.Oferta tej placówki obejmuje dzieci i młodzież z zaburzeniami psychicznymi, uzależnieniami od substancji psychoaktywnych oraz wymagającymi rehabilitacji ogólnoustrojowej i neurorehabilitacji w wieku od 0 do 18 lat.

Placówka ta jako jedyna w województwie mazowieckim pełni ostry dyżur dla pacjentów z zaburzeniami psychicznymi do 15 roku życia i jako jedna z 3 dla pacjentów powyżej 15 roku życia.

 

Adres strony internetowej:
http://www.centrumzagorze.pl/

Źródła informacji:

https://www.ore.edu.pl/promocja-zdrowia

http://www.centrumzagorze.pl/

 

 

 

Integracja Tak, dyskryminacja NIE!

 

Klasa integracyjna to możliwość wspólnego kształcenia dzieci niepełnosprawnych z dziećmi zdrowymi. Podstawowym założeniem tej klasy jest stworzenie każdemu dziecku optymalnych warunków rozwoju zarówno w sferze procesów poznawczych i intelektualnych, jak również w sferze emocjonalno-społecznej.

Dzieci niepełnosprawne kwalifikowane są do oddziału integracyjnego na podstawie orzeczenia poradni psychologiczno – pedagogicznej. Do osób tych zaliczamy przede wszystkim dzieci z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, niedowidzące lub niedosłyszące, dzieci z autyzmem lub zespołem Aspergera, niesprawne ruchowo, przewlekle chore. Z kolei dzieci zdrowe dobierane są na podstawie zgody prawnych opiekunów dziecka.

Klasa integracyjna liczy od 15 do 20 uczniów, w tym 3 do 5 uczniów niepełnosprawnych. W klasie tej pracuje dwóch nauczycieli: nauczyciel wiodący-nauczyciel przedmiotu oraz nauczyciel wspierający – oligofrenopedagog.

 

Program nauczania w klasie integracyjnej jest taki sam, jak w każdej innej, równoległej klasie. Jednakże realizowane przez nauczyciela wiodącego treści są dostosowywane przez nauczyciela wspierającego do indywidualnych potrzeb i możliwości dzieci niepełnosprawnych. A więc w nauczaniu integracyjnym wszyscy uczniowie pracują na lekcji, opierając się na tym samym temacie, ale w stopniu zależnym od własnych możliwości intelektualnych. Ponadto, mimo że dzieci niepełnosprawne są pod opieką nauczyciela wspierającego, nie znaczy to, że nie są pytane i wywoływane do tablicy przez nauczyciela wiodącego. Dzieci zdrowe z kolei zawsze mogą liczyć na pomoc drugiego nauczyciela.

Dodatkowo dla każdego dziecka posiadającego orzeczenie poradni psychologiczno – pedagogicznej opracowywany jest w szkole Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny (IPET), w którym zawarte są cele, metody i formy wykorzystywane do pracy z dzieckiem niepełnosprawnym. Program ten konstruowany jest przez zespół, w skład którego wchodzą nauczyciele, specjaliści pracujący z dzieckiem. Każdy IPET jest na bieżąco modyfikowany oraz po zakończonym semestrze poddawany ewaluacji, czyli wielospecjalistycznej ocenie poziomu rozwoju ucznia.

Nasza szkoła ma już kilkuletnie doświadczenie w pracy z uczniem niepełnosprawnym w klasach integracyjnych. Są one tworzone od 2012 roku. Uczniowie tych klas osiągają najwyższe wyniki z egzaminów, a w rankingu klas jeśli chodzi o średnią ocen zajmują czołowe miejsca.


 

Przed wakacjami – co warto wiedzieć?

 

Rodzicu, o tym musisz pamiętać!

 

Organizator wypoczynku (kolonii, obozu) musi zgłosić wyjazd do właściwego (ze względu na siedzibę organizatora) kuratorium oświaty.

Z uwagi na bezpieczeństwo dzieci w zgłoszeniu ma obowiązek podać m.in. dane dotyczące miejsca wypoczynku i rodzaju zakwaterowania, liczby uczestników, zatrudnionej kadry oraz programu pracy z dziećmi. Musi również zapewnić dostęp do opieki medycznej.

Dzięki temu wizytatorzy mogą skontrolować miejsca wypoczynku nie tylko przed, ale i w trakcie pobytu dzieci. Podobne kontrole może przeprowadzać straż pożarna i sanepid. Rodzic, aby czuć się spokojnym o bezpieczeństwo swojego dziecka, przed wykupieniem turnusu, może sprawdzić organizatora w specjalnie utworzonej bazie wypoczynku.

Znajdują się w niej wszystkie legalnie organizowane obozy, kolonie i inne formy zorganizowanego wypoczynku.

Rodzic z bazy wypoczynku dowie się wszystkiego o organizatorze, pozna m.in. jego adres, numer telefonu, e-mail, termin oraz lokalizację wypoczynku. Dzięki bazie informacje o poszczególnych zgłoszeniach przesyłane są elektronicznie do właściwych miejscowo służb sprawujących nadzór nad wypoczynkiem.

 

Bezpieczna opieka

 

Każdy organizator jest zobowiązany m.in. do zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku oraz zatrudnienia wykwalifikowanej kadry sprawującej właściwą opiekę wychowawczą.

Kierownikiem wypoczynku może być osoba, która spełnia łącznie poniższe warunki:

- posiada zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego,

- jest pełnoletnia,

- ma co najmniej średnie wykształcenie (nie dotyczy czynnych instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, pełniących funkcję kierownika w formach wypoczynku prowadzonych przez organizacje harcerskie),

- ma zaświadczenie o ukończeniu kursu na kierownika wypoczynku (nie dotyczy osób zajmujących stanowiska kierownicze w szkołach i placówkach oraz instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej podharcmistrza),

- posiada co najmniej trzyletnie doświadczenie w wykonywaniu zadań dydaktyczno-wychowawczych lub opiekuńczo-wychowawczych uzyskane w okresie ostatnich 15 lat (nie dotyczy nauczycieli, instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej podharcmistrza).

 

Wychowawcą wypoczynku może zostać osoba, która spełnia łącznie poniższe warunki:

- posiada zaświadczenie o niekaralności z Krajowego Rejestru Karnego,

- jest pełnoletnia,

- ma co najmniej średnie wykształcenie (nie dotyczy instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, pełniących funkcję wychowawcy w formach wypoczynku prowadzonych przez organizacje harcerskie),

- ukończyła kurs na wychowawcę wypoczynku (nie dotyczy nauczycieli, osób pracujących z dziećmi w placówkach wsparcia dziennego lub placówkach opiekuńczo-wychowawczych, instruktorów harcerskich w stopniu co najmniej przewodnika, trenerów i instruktorów sportu, którzy uzyskali tytuł przed 2013 r. oraz do 31 sierpnia 2017 r. przodowników turystyki kwalifikowanej i instruktorów Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego).

 

Kierownikiem wypoczynku lub wychowawcą wypoczynku nie może być osoba karana m.in. za:

- umyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu na szkodę małoletniego,

- przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności na szkodę małoletniego,

- przestępstwo przeciwko rodzinie i opiece,

- albo wobec której orzeczono zakaz prowadzenia działalności związanej

- z wychowywaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub opieką nad nimi.

Jeśli kandydat na kierownika lub wychowawcę wypoczynku jest jednocześnie zatrudniony na podstawie przepisów, które przewidują warunek niekaralności – zamiast zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego, musi przekazać organizatorowi wypoczynku oświadczenie o niekaralności.

 

Rodzicu,

Wymagaj od organizatora, z którym wyjeżdża Twoje dziecko, aby przed wyjazdem przekazał wszystkie istotne informacje o wypoczynku i ewentualnych dodatkowych wymaganiach.

Nie zapomnij dokładnie wypełnić i przekazać organizatorowi wypoczynku karty kwalifikacyjnej uczestnika wypoczynku Twojego dziecka.

Aby pomóc rodzicom, ale także dzieciom i młodzieży, w odpowiednim przygotowaniu się do wakacyjnych wyjazdów MEN uaktualniło „Poradnik bezpiecznego wypoczynku”.

 

Spakuj dziecku odpowiedni bagaż

Przed samym wyjazdem bardzo ważne jest odpowiednie skompletowanie bagażu. Tak by był on dostosowany do możliwości dziecka. Zdarza się bowiem, że w pobliżu nie ma osoby, która pomoże w niesieniu. Dobrze byłoby, gdyby był to jeden większy plecak, walizka lub torba, a dodatkowo niewielki plecak podręczny. Jeśli jest to wyjazd o charakterze sportowym, wymagany sprzęt (np. rower, rolki, narty) należy dobrać do warunków fizycznych i umiejętności dziecka. Zachęcamy wszystkich do pobrania listy rzeczy, jakie powinny się znaleźć w bagażu dziecka.

 

Niepokojące sygnały o przebiegu wypoczynku?

Jeśli do rodziców docierają niepokojące sygnały o sytuacji, np. na kolonii, powinni zgłosić je przede wszystkim do kuratorium oświaty właściwego ze względu na miejsce lokalizacji wypoczynku. W zależności od problemu, jakiego dotyczą nieprawidłowości, rodzice mogą także powiadomić właściwą (zgodnie z miejscem wypoczynku) powiatową stację sanitarno-epidemiologiczną, Państwową Straż Pożarną lub inne służby interwencyjne.

 

Masz pytania?

Zapraszamy również do odwiedzenia zakładki Pytania i odpowiedzi, w której umieszczono odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania dotyczące zgłaszania wypoczynku. Więcej informacji na stronie internetowej Ministerstwa Edukacji Narodowej w zakładce Wypoczynek.

 

Akcja „Przed wakacjami – co warto wiedzieć” na stronie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

 

Departament Informacji i Promocji

Ministerstwo Edukacji Narodowej



Dopalacze. Gdzie szukać pomocy? Najważniejsze numery telefonów.

 

W ostatnich dniach w kraju odnotowano wiele przypadków zatrucia narkotykami, tzw. dopalaczami. Do szpitali trafiły osoby z ostrym zatruciem organizmu. Apelujemy i ostrzegamy, aby nie kupować i nie zażywać takich substancji. Producenci i sprzedawcy dopalaczy kierują się przede wszystkim zyskiem, za nic mając ludzkie życie. Sprzedając dopalacze – sprzedają śmierć!

 

Masz wątpliwości czy Twoje dziecko zażywa dopalacze?
Chcesz dowiedzieć się więcej na temat możliwości leczenia? Wiesz wszystko o negatywnych skutkach tych niebezpiecznych substancji? Masz informacje o miejscach, w których handluje się zakazanymi środkami? Jesteś uzależniony? Ministerstwo Spraw Wewnętrznych przygotowało listę numerów telefonów pod którymi można szukać pomocy. Lista zostanie także przekazana do wszystkich resortów, urzędów wojewódzkich oraz powiatów.

800 060 800 – Bezpłatna, całodobowa infolinia Głównego Inspektora Sanitarnego. Pod tym numerem telefonu możemy uzyskać informacje na temat negatywnych skutków zażywania dopalaczy oraz o możliwościach leczenia. Infolinia jest także przeznaczona dla rodziców, którzy mają wątpliwości czy ich dzieci zażywają dopalacze. Na infolinię GIS można przekazywać także informacje, które mogą ułatwić służbom dotarcie do osób handlujących tymi nielegalnymi substancjami.

116 111 – Telefon Zaufania dla Dzieci i Młodzieży. Służy on młodzieży i dzieciom potrzebującym wsparcia, opieki i ochrony. Zapewnia dzwoniącym możliwość wyrażania trosk, rozmawiania o sprawach dla nich ważnych oraz kontaktu w trudnych sytuacjach. Telefon prowadzi Fundacja Dzieci Niczyje. Linia jest dostępna codziennie w godzinach 12:00 – 22:00, pomoc online dostępna na www.116111.pl/napisz. Tylko w 2014 roku specjaliści przeprowadzili 3205 rozmów dotyczących kontaktu dzieci z substancjami psychoaktywnymi.

800 100 100 – Telefon dla rodziców i nauczycieli w sprawach bezpieczeństwa dzieci. To bezpłatna i anonimowa pomoc telefoniczna i online dla rodziców i nauczycieli, którzy potrzebują wsparcia i informacji w zakresie przeciwdziałania i pomocy dzieciom przeżywającym kłopoty i trudności wynikające z problemów i zachowań ryzykownych takich jak: agresja i przemoc w szkole, cyberprzemoc i zagrożenia związane z nowymi technologiami, wykorzystywanie seksualne, kontakt z substancjami psychoaktywnymi, uzależnienia, depresja, myśli samobójcze, zaburzenia odżywiania. Telefon prowadzi Fundacja Dzieci Niczyje. Linia dostępna od poniedziałku do piątku w godzinach 12:00 – 18:00, pomoc online dostępna pod adresem pomoc@800100100.pl. W pierwszym półroczu 2015 roku 61 rozmów dotyczyło problemów z substancjami psychoaktywnymi (www.800100100.pl).

 

800 12 12 12 – Dziecięcy Telefon Zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Osoby poszukujące pomocy oraz informacji na temat dopalaczy mogą korzystać także z telefonu zaufania Rzecznika Praw Dziecka. Numer przeznaczony jest zarówno dla dzieci, jak i dorosłych, którzy chcą zgłosić problemy dzieci. Telefon jest czynny od poniedziałku do piątku w godzinach od 8.15 do 20.00. Po godzinie 20.00 oraz w dni wolne od pracy, każdy może przedstawić problem i zostawić numer kontaktowy. Pracownik telefonu zaufania oddzwoni następnego dnia.

 

112 Jednolity numer alarmowy obowiązujący na terenie całej Unii Europejskiej.

 

Departament Informacji i Promocji

Ministerstwo Edukacji Narodowej

 

 

 

 

 

Czerwiec to miesiąc z barwą lata i wakacji. W czerwcu chciałabym podzielić się z Państwem informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa i zagrożeń, jakie czyhają na młodego człowieka. Czas wakacji powoduje pewne rozluźnienie. Relaksujemy się, trochę leniuchujemy a nasza uwaga w wyniku upałów może być też poniekąd uśpiona. A licho nie śpi. Ten czas wykorzystują również ci, którzy chcą zawładnąć młodym człowiekiem. To głównie sekty, dilerzy narkotyków, dopalaczy. A zatem zachęcam do literatury.

 

 

http://www.wsse.waw.pl/PageContent.aspx?MenuID=304

 

http://www.dziecionline.pl/trudne/Sekty/opisy.htm

 

http://dobrodziecka.pl/informacje/index.php/informacje-z-krajua/25-informacje-z-kraju/822-wakacyjne-zagrozenia-dla-nastolatkow

 

http://www.narkomania.org.pl/czytelnia/blizej-siebie-dalej-od-narkotykow

 

 

Czerwiec 2015 r.


 

 

Majowy artykuł poświecę nadwadze i otyłości wśród dzieci
i młodzieży.

 

Nadwaga i otyłość u dzieci to w Polsce już prawdziwa epidemia. Z raportu Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) wynika, że w ciągu ostatnich 20 lat w naszym kraju trzykrotnie wzrosła liczba dzieci z nadwagą. Polskie 11-latki są grubsze niż ich rówieśnicy w Europie i USA. Skala problemu narasta – naukowcy mówią wręcz o epidemii otyłości wśród młodego pokolenia.

 

Otyłość i nadwaga u dzieci staje się palącym problemem. Według badań Instytutu Żywności i Żywienia odsetek dzieci i młodzieży z nadwagą i otyłością w Polsce w 1995 r. wynosił niecałe 9 proc., a w 2000 r. już ponad 11 proc. W kolejnych latach systematycznie wzrastał. Obecnie wynosi niemal 16 proc. Z dorosłymi nie jest lepiej. Aż co drugi boryka się z nadmiarem kilogramów. Badanie stanu zdrowia Polaków przeprowadzone w 16 województwach potwierdziło, że – według wskaźnika BMI – 62 proc. mężczyzn i 50 proc. kobiet w wieku od 20 do 74 lat ma nadwagę lub jest otyłych. To groźna sytuacja, ponieważ otyłość jest schorzeniem – to nie tylko kwestia estetyki, ale przede wszystkim zdrowia.

 

W Europie otyłe jest co czwarte dziecko. W Polsce nadwagę ma obecnie aż 29 proc. 11-latków i prawie tyle samo 14-latków. WHO objęła badaniami 207 tys. najmłodszych mieszkańców Europy i Ameryki Północnej. Na tym tle wypadliśmy bardzo źle. Nasze dzieci znalazły się w czołówce najbardziej otyłych. Odsetek 11-latków z nadwagą w Polsce jest najwyższy na świecie. Wśród 12-latków wielu waży nawet ponad 100 kilogramów.

 

w organizmie, wynikające z zaburzenia stanu odżywienia - przyjmowania większej ilości energii w pożywieniu, niż wynosi jej zużycie. U zaledwie 5 proc. dzieci i młodzieży z nadmierną masą ciała otyłość ma związek z chorobami układu dokrewnego (np. niedoborem hormonu wzrostu, niedoczynnością tarczycy), zespołami uwarunkowanymi genetycznie czy przyjmowaniem leków, np. kortykosteroidów. U pozostałych 95 proc. nadwaga i otyłość są wynikiem przekarmienia, czyli spożywania większej liczby kalorii, niż wynosi zapotrzebowanie organizmu.

 

Co zatem może zrobić rodzic. Przede wszystkim zadbać o jakość spożywanych produktów i ich ilość. Część z Państwa wykształciła nawyki zdrowego żywienia, czego przykładem są dziewczęta, które jedzą jogurty, sałatki przygotowane w domu, owoce. To obrazki godne naśladowania, oby ich z każdym rokiem szkolnym przybywało.

 

Dekalog zdrowego żywienia według Instytutu Żywności i Żywienia

1. Dbaj o różnorodność spożywanych produktów.

2. Strzeż się nadwagi i otyłości, bądź aktywny ruchowo.

3. Produkty zbożowe powinny być dla ciebie głównym źródłem kalorii.

4. Spożywaj codziennie co najmniej 2 duże szklanki chudego mleka.
Mleko można zastąpić jogurtem, kefirem, a częściowo także serem.

5. Mięso spożywaj z umiarem.

6. Spożywaj codziennie dużo warzyw i owoców.

7. Ograniczaj spożycie tłuszczów, w szczególności zwierzęcych,
a także produktów zawierających dużo cholesterolu i izomerów trans
nasyconych kwasów tłuszczowych.

8. Zachowaj umiar w spożyciu cukru i słodyczy.

9. Ograniczaj spożycie soli.

10. Nie pij alkoholu.

 

 

Strony internetowe zawierające informacje o zdrowym żywieniu:

http://pediatria.mp.pl/zywienie/show.html?id=73918

https://portal.abczdrowie.pl/dieta-dla-mlodziezy

 

Maj 2015 r.

 

 

 

 

Witam!

W wiosennym, słonecznym nastroju chciałabym w kwietniu podzielić się z Państwem materiałami zgromadzonymi na temat przestrzeni wirtualnej, jaką jest Internet. Tegorocznym obchodom Dnia Bezpiecznego Internetu oprócz ogólnopolskiego hasła „RAZEM TWORZYMY LEPSZY INTERNET” towarzyszyła nam myśl „WŁĄCZASZ KOMPUTER NIE WYŁĄCZAJ ROZUMU”. Uważam, że ta myśl powinna towarzyszyć nam wszystkim za każdym razem jak korzystamy z komputera. Zachęcam Państwa do lektury zamieszczonej w plikach.

 

Kwiecień 2015 r.

 

Aplikacje mobilne.pdf

Jak zabezpieczyć dowody przemocy w internecie - ulotka

 

 

 

 

 

pedagog_1.jpg [300x223]

 

Dostrzec w dziecku drugiego człowieka.

Chcąc zrozumieć okres dojrzewania, należy pamiętać, iż zachodzą wówczas zmiany w niemal każdym aspekcie życia młodego człowieka – jego ciele, emocjach, życiu towarzyskim i związkach międzyludzkich. Wiele z tych zmian wiąże się z rozwojem fizycznym i równowagą hormonalną, nad którymi nastolatek nie posiada kontroli.

Gdy dziecko wkroczy w ten trudny okres, związek z nim ulegnie zmianie, jednak nie musi to oznaczać zmiany na gorsze, a dziecko musi zdawać sobie sprawę, że w każdej chwili może na nas dorosłych liczyć. Jeżeli zachowamy cierpliwość i będziemy pracować nad naszymi relacjami, to dostrzeżemy rezultaty.

Konflikty zdarzają się w każdej rodzinie. Wyrażajmy się jasno i pewnie, a także wiedzmy, co chcemy powiedzieć. Rozgniewane nastolatki mogą wzbudzać strach, nawet, jeżeli nie stanowi to ich intencji. Nasz nastolatek może się również czuć zastraszony przez nasze zachowanie. Każdy od czasu do czasu się gniewa, lecz gniew można wyrażać bez agresji. Jeżeli wygląda na to, że rozpoczyna się awantura, zachowajmy spokój i spróbujmy nie dać się w nią wciągnąć. Powiedzmy nastolatkowi, iż nam na nim zależy i chcemy mu pomóc.

Ignorujmy małe lub błahe sprawy i skupmy się na rozwiązywaniu większych problemów. Po awanturze, zastanówmy się nad tym, co ją spowodowało. Czy był to pojedynczy przypadek, czy problemy, które są często poruszane? Co zrobilibyśmy inaczej, gdyby znów miał miejsce konflikt? Wybierzmy dobry czas, aby porozmawiać z nastolatkiem - czas, kiedy każdy może wysłuchać drugą osobę. Zachowajmy konsekwencje
w podejmowanych decyzjach. Upewnijmy się, iż oboje rodzice stanowimy jednolity front. Możemy się nie zgadzać, lecz nie musimy o tym mówić przy swoim nastolatku!
W przeciwnym razie jeszcze bardziej go zdezorientujemy i damy mu możliwość manipulowania sytuacją.

Nastolatki doświadczają wielu zmian i może brakować im pewności odnośnie wszystkiego, począwszy od ich wyglądu do osób, z którymi mają się spotkać. Niektóre z ich zmartwień mogą się nam wydawać błahe, lecz dla nastolatka stanowią one wielką rzecz, dlatego traktujmy je poważnie.
W zrozumieniu zmartwień nastolatka może pomóc przypomnienie sobie własnych uczuć i emocji z tego okresu życia. Podbudowywanie pewności siebie u nastolatka stanowi kluczowy element pomagania mu w radzeniu sobie z życiem codziennym.

Pewność siebie polega na odczuwaniu komfortu względem własnej osoby. Nastolatki muszą wiedzieć, że się liczą oraz że inni tez się liczą , że są tak samo ważni jak każdy Człowiek.

Starajmy się wyzbyć myśli, że „dzieci i ryby głosu nie mają”. Postarajmy się argumentować swoje wybory, swoje decyzje zwłaszcza wtedy, gdy dotyczą zakazu, nakazu. „NIE BO NIE” to żaden argument. Nastolatek, a tak naprawdę każdy z nas chciałby wiedzieć, dlaczego ktoś podjął taką decyzję. Czy się zgodzi z naszą argumentacją czy nie to już zupełnie inna sprawa?

 

23 marca 2015 r.

 

Korzystając z okazji zbliżających się Świąt Wielkiej Nocy życzę Państwu by te święta przyniosły przede wszystkim wiele radości, nadziei w to, że Każdy Człowiek jest ważny i wart szacunku, miłości.
By w rodzinnej atmosferze był czas dla każdego, by radość tak ważnych dni przeniosła się na każdy kolejny dzień.
ALLELUJA!, ALLELUJA !