ROZWAŻAĆ SERCEM. SPEŁNIAĆ CZYNEM.

Nasz Patron

biskp.jpg [256x342]

 

Sługa Boży Piotr Gołębiowski ur. 10 czerwca 1902 w Jedlińsku, jako drugie dziecko Jana i Heleny z Piątków, małżonków Gołębiowskich. 

Ukończył szkołę elementarną w Jedlińsku, w latach 1910-1913. W 1913r. został przyjęty do prywatnego progimnazjum J. Wojciechowicza w Radomiu, mieszczącym się przy ul. Słowackiego. W latach 1915-16 szkoła ta została przekształcona w Drugie Państwowe Gimnazjum Męskie im. Jana Kochanowskiego (obecnie VI Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kochanowskiego w Radomiu).

29.08.1919 r. Piotr został przyjęty do seminarium w Sandomierzu. Jako kleryk wysłany został na studia specjalistyczne do Rzymu na Gregorianum, gdyż odznaczał się wybitnymi zdolnościami. Zdobył tam kolejno: doktorat z filozofii 6.07.1925 r., bakalaureat z teologii 3.06.1926 r., licencjat z teologii 11.07.1927 r., doktorat z teologii 18.06.1928 r. (obrona w obecności Papieża Piusa XI)). Ukończył studia z najwyższym wyróżnieniem – summa cum laude. W trakcie studiów, 12 października 1924 r., przyjął święcenia kapłańskie w katedrze sandomierskiej.
7 września 1928 r. został nominowany na wikariusza w sandomierskiej katedrze. Następnie został mianowany profesorem seminarium. W 1930 roku otrzymał miano ojca duchownego kleryków.

W czasie II wojny światowej objął parafię w Baćkowicach, gdzie przeżył okupację.Od 23.07.1945 r. pracował jako rektor Kościoła Trójcy Świętej w Radomiu. Był również (od 14.04.1947 r.) proboszczem parafii pw. św. Floriana w Koprzywnicy i dziekanem dekanatu koprzywnickiego. W 1950 roku jako kanonik Kapituły Katedralnej wrócił do Sandomierza. Oddał się tam pracy profesorskiej w seminarium.

3 czerwca 1957 r., Papież Pius XII mianował ks. prof. Piotra Gołębiowskiego biskupem tytularnym Panitańskim, ustanawiając go biskupem pomocniczym sandomierskim. W 1967 roku, po śmierci biskupa Jana Kantego Lorka, został wybrany wikariuszem kapitulnym.

26 lutego 1968 roku z woli papieża Pawła VI został mianowany jako Administrator apostolski z prawami biskupa ordynariusza diecezji sandomierskiej, którą kierował do śmierci. W 1968 roku zorganizował obchody 150-lecia istnienia diecezji sandomierskiej, w 1970 seminarium. Przeprowadził trzy koronacje obrazów Matki Bożej słynących łaskami: Studzianna (1968), Wysokie Koło (1974) i Błotnica (1977). Odprawił rekolekcje trzeźwościowe w diecezji sandomierskiej (1978/1979).  W czasach jego posługi odbyła się peregrynacja kopii obrazu Jasnogórskiego do wszystkich parafii w diecezji (1972/73). W 1980 roku, pod jego przewodnictwem, Sandomierz obchodził stulecie ustanowienia diecezji.

Zmarł nagle, 2 listopada 1980 r., w Nałęczowie, w kaplicy domu Sióstr Służek NMP Niepokalanej, pod koniec ostatniej swej Mszy Św., gdy podawał Komunię Świętą. Nabożeństwu pogrzebowemu w bazylice katedralnej w Sandomierzu, w dniu 5 listopada przewodniczył kardynał Franciszek Macharski, metropolita krakowski. Prochy biskupa Piotra złożono w podziemiach sandomierskiej bazyliki katedralnej.